Vorige week zaterdag was het dan zo ver…… in het wandelgangencircuit was al wel duidelijk dat het een speciaaltje ging worden. Nummer 20! Maar natuurlijk moest er eerst nog gezwommen worden.

Vrijdags een ochtendje gewerkt om vervolgens via Santpoort pas aan het eind van de middag in Medemblik aan te komen. Gezellig bijkletsen met mijn Medembliker moeder Marijke en Cor. Het gastgezin was weer meer dan gastvriendelijk en gaf mij vooral weer een vertrouwd gevoel. de rest van de dag verliep als "normaal": pasta maaltijd; briefing; socialisen; prakje klaarmaken; nog wat bijkletsen en op tijd naar bed. De nacht verliep maar langzaam (en het slapen dus ook…..).

s Morgens tegen 5 uur opgestaan en de standaard procedure gevolgd (douchen, eten, scheren) om er vervolgens achter te komen dat we (ik dus) aan de late kant waren. Eenmaal aan de haven bleek dat dus weer mee te vallen. Om ff te relaxen ben ik te voet gewandeld en het eerste gezicht wat ik tegenkwam zorgde voor een grote glimlach op mijn gezicht…. met grote opluchting begroette ik Wim… wat was ik blij dat hij ditmaal mee ging om te coachen. Geweldig…

De rest van de ochtend begint wel heel standaard te worden. Jurybootje uitzwaaien; met de auto richting Stavoren; kennismaken met de boot en schipper (ditmaal een schipster); IJsselmeer inspecteren; laatste toiletbezoek; omkleden en invetten om tenslotte net voor 9:00 uur vanaf de Elise het water in te springen in de havenmond van Stavoren. Enkele momenten later klinkt de scheepshoorn, als startsignaal. We zijn vertrokken.

Dit jaar waren de omstandigheden ideaal voor een snelle race. Een klein windje in de rug en een watertemperatuurtje van zo'n 20 graden. Na de start kwam ik niet echt lekker in mijn tempo. Het voelde zeer onwennig in het water; zelfs wat moeizaam. Ondertussen na een twintigtal minuten lag ik achter een dame, waarvan de coach het nodig vond om te gaan fluiten. Me van geen kwaad bewust zwom ik rustig door. Ik lag er prima en lag niemand in de weg. Na een tijdje werd het meer een fluitconcert en bleek dat het jurylid zich er ook mee bemoeide. Na enige ruggespraak (voor zover dat mogelijk was) met mijn boot besloot ik om een stukje opzij te gaan zwemmen met mijn boot aan de linderhand. Achteraf begreep ik dat ik een officiele waarschuwing gekregen heb. Bij navraag bleek de argumentatie daarvan per uur te verschillen. Beetje flauwe bedoeling.

Na een uurtje begonnen de eerste feestactiviteiten zich te ontplooien. Vakkundig werd de boot versierd en dat terwijl helemaal niet lekker lag te zwemmen. Geen tempo, vermoeid, een beetje misselijk zelfs (golfjes mee???). Nee het was voor mij zeker geen uitgemaakte zaak om de overkant te halen en mijn medereizigers waren al aan het feestvieren. Bah….. Gelukkig kreeg ik op dat moment van Wim een goede aanwijzing waarop ik mijn concentratie hervond en me meer kon focussen. Nu was ik al blij met de aanwezigheid van Wim en ook vanuit het water was daar op een of andere manier die klik.

Maar het bleef overleven in het water. Geen enkele slag ging lekker en niets lukte voor mijn gevoel. De gedachten om uit te stappen bleef in het hoofdje hangen, maar aan de andere kant….. de oude vertrouwde taktiek om van eetmoment naar eetmoment te zwemmen. Onderweg kreeg ik ook al snel visite van Koos, die ik dan ook meteen iets over bitterballen toeschreeuwde. Nu kwam de doktersboot met de eerder genoemde Koos toch al heel vaak langs. Te vaak naar mijn mening…. something cooking????

Halverwege bemerkte ik plots enige paniek op de boot. Toen ik me iets oprichtte bleek er een zeilschip recht op ons af te varen. Veel lawaai, drukke gebaren (en een rustige Wim als rots in de branding) deden op een twintigtal meters het schip (van Duitse bloed) uitwijken. Rustig kon ik mijn gangetje voortzetten. Meer als een gangetje was het in ieder geval niet. Bah bah bah…. Gelukkig kon ik ook een beetje egenieten van de procesjes op de boot. Het etenssignaal van Wim… eerst met twee handen omhoog gevolgd door het plaatsen van het bekertje in de houder. Daarna op z'n knieen om mij de nodige energie toe te dienen. Natuurlijk werden mijn (plas)pauzes misbruikt voor allerlei grapjes en aanmoedigingen.

In een gestaag tempo; ik geloof dat ik bijna alleen maar 29 op het bordje heb zien staan met 1 uitschieter naar 36 (batterij op?); verliepen de uren en leek ik Medemblik zo in 5 uur en een kwartier te halen. Okay de boot was dus terecht versierd en stiekem lag ik al te genieten in het water van ook deze "overwinning". Maar het echte feestje moest nog komen, want vlak voor de haven stoomde een ware armada van bootjes mijn kant op en enkele minuten later lag wederom die doktersboot naast me.

(wordt vervolgd….)