Vorige week zaterdag was het dan zo ver…… in het wandelgangencircuit was al wel duidelijk dat het een speciaaltje ging worden. Nummer 20! Maar natuurlijk moest er eerst nog gezwommen worden.

Vrijdags een ochtendje gewerkt om vervolgens via Santpoort pas aan het eind van de middag in Medemblik aan te komen. Gezellig bijkletsen met mijn Medembliker moeder Marijke en Cor. Het gastgezin was weer meer dan gastvriendelijk en gaf mij vooral weer een vertrouwd gevoel. de rest van de dag verliep als "normaal": pasta maaltijd; briefing; socialisen; prakje klaarmaken; nog wat bijkletsen en op tijd naar bed. De nacht verliep maar langzaam (en het slapen dus ook…..).

s Morgens tegen 5 uur opgestaan en de standaard procedure gevolgd (douchen, eten, scheren) om er vervolgens achter te komen dat we (ik dus) aan de late kant waren. Eenmaal aan de haven bleek dat dus weer mee te vallen. Om ff te relaxen ben ik te voet gewandeld en het eerste gezicht wat ik tegenkwam zorgde voor een grote glimlach op mijn gezicht…. met grote opluchting begroette ik Wim… wat was ik blij dat hij ditmaal mee ging om te coachen. Geweldig…

De rest van de ochtend begint wel heel standaard te worden. Jurybootje uitzwaaien; met de auto richting Stavoren; kennismaken met de boot en schipper (ditmaal een schipster); IJsselmeer inspecteren; laatste toiletbezoek; omkleden en invetten om tenslotte net voor 9:00 uur vanaf de Elise het water in te springen in de havenmond van Stavoren. Enkele momenten later klinkt de scheepshoorn, als startsignaal. We zijn vertrokken.

Dit jaar waren de omstandigheden ideaal voor een snelle race. Een klein windje in de rug en een watertemperatuurtje van zo'n 20 graden. Na de start kwam ik niet echt lekker in mijn tempo. Het voelde zeer onwennig in het water; zelfs wat moeizaam. Ondertussen na een twintigtal minuten lag ik achter een dame, waarvan de coach het nodig vond om te gaan fluiten. Me van geen kwaad bewust zwom ik rustig door. Ik lag er prima en lag niemand in de weg. Na een tijdje werd het meer een fluitconcert en bleek dat het jurylid zich er ook mee bemoeide. Na enige ruggespraak (voor zover dat mogelijk was) met mijn boot besloot ik om een stukje opzij te gaan zwemmen met mijn boot aan de linderhand. Achteraf begreep ik dat ik een officiele waarschuwing gekregen heb. Bij navraag bleek de argumentatie daarvan per uur te verschillen. Beetje flauwe bedoeling.

Na een uurtje begonnen de eerste feestactiviteiten zich te ontplooien. Vakkundig werd de boot versierd en dat terwijl helemaal niet lekker lag te zwemmen. Geen tempo, vermoeid, een beetje misselijk zelfs (golfjes mee???). Nee het was voor mij zeker geen uitgemaakte zaak om de overkant te halen en mijn medereizigers waren al aan het feestvieren. Bah….. Gelukkig kreeg ik op dat moment van Wim een goede aanwijzing waarop ik mijn concentratie hervond en me meer kon focussen. Nu was ik al blij met de aanwezigheid van Wim en ook vanuit het water was daar op een of andere manier die klik.

Maar het bleef overleven in het water. Geen enkele slag ging lekker en niets lukte voor mijn gevoel. De gedachten om uit te stappen bleef in het hoofdje hangen, maar aan de andere kant….. de oude vertrouwde taktiek om van eetmoment naar eetmoment te zwemmen. Onderweg kreeg ik ook al snel visite van Koos, die ik dan ook meteen iets over bitterballen toeschreeuwde. Nu kwam de doktersboot met de eerder genoemde Koos toch al heel vaak langs. Te vaak naar mijn mening…. something cooking????

Halverwege bemerkte ik plots enige paniek op de boot. Toen ik me iets oprichtte bleek er een zeilschip recht op ons af te varen. Veel lawaai, drukke gebaren (en een rustige Wim als rots in de branding) deden op een twintigtal meters het schip (van Duitse bloed) uitwijken. Rustig kon ik mijn gangetje voortzetten. Meer als een gangetje was het in ieder geval niet. Bah bah bah…. Gelukkig kon ik ook een beetje egenieten van de procesjes op de boot. Het etenssignaal van Wim… eerst met twee handen omhoog gevolgd door het plaatsen van het bekertje in de houder. Daarna op z'n knieen om mij de nodige energie toe te dienen. Natuurlijk werden mijn (plas)pauzes misbruikt voor allerlei grapjes en aanmoedigingen.

In een gestaag tempo; ik geloof dat ik bijna alleen maar 29 op het bordje heb zien staan met 1 uitschieter naar 36 (batterij op?); verliepen de uren en leek ik Medemblik zo in 5 uur en een kwartier te halen. Okay de boot was dus terecht versierd en stiekem lag ik al te genieten in het water van ook deze "overwinning". Maar het echte feestje moest nog komen, want vlak voor de haven stoomde een ware armada van bootjes mijn kant op en enkele minuten later lag wederom die doktersboot naast me.

(wordt vervolgd….)

Nog een weekje tot de tocht der tochten.

Vorige week nog acte de presence gegeven te Hoorn bij het EJK open water. Nee niet als zwemmer, maar als mede-organisator. Heel leuk om een dergelijk evenement mee te maken van de andere zijde en ook genoeg energie in te kunnen stoppen om andere zwemmers hun ding te laten doen. Enige nadeel is dat van het zwemmen zelf niets gekomen is. Nu had ik de dinsdag ervoor de laatste grote test in de Galderse Meren. Ditmaal een traininkje over 16km, die naar mate de training vorderde steeds beter verliep. Een goede generale dus.

Normaliter deed ik de laatste jaren minimaal 18,5 tot 20km als laatste test, echter omdat de totale trainingsomvang ten opzichte van voorgaande jaren tot wel beduidend minder is (vooral het aantal trainingen per week), had ik gekozen voor iets minder omvang. Puur uit voorzorg om het lichaam niet te zwaar te belasten. Een goede keus zoals deze week uiteindelijk wel bleek, want het lichaam geeft aan dat het nu wel op is. Dat was overigens ook de bedoeling en vanaf nu wordt het pielepoten geslagen. Rust is voor de laatste week het belangrijkste woord!

En rust wordt het ook, want het zijn ook echt de laatste zware loodjes. Het zwemmen gaat moeizaam en ik heb echt moeite om ook de motivatie op te brengen elke avond voor 2 uur het water in te duiken. Daartegenover staat natuurlijk een mooie zwemtocht van Stavoren naar Medemblik en als alles goed gaat wordt het nummer 20! En ja…. ook ik ben daar nog best nerveus over. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend om ff 22 kilometer te zwemmen. Gelukkig krijg ik weer heerlijke steun vanaf de boot. Ik ga er van genieten!

Afgelopen zaterdag is doelstelling 1 van dit seizoen bereikt. Eigenlijk had ik dit twee weken geleden al willen melden, maar toen kwam ik er achter dat de limiet voor de zilveren prestatiemedaille bij de masters bijgeschroefd was. Vorig jaar nog een gemiddelde van 12.51….. dit jaar is een gemiddelde 12.39 per kilometer vereist. Na de zwakke seizoensopening qua tijden in Strijen en Spaarnwoude (beiden boven de 13 minuten) is uiteindelijk in Middelburg deze test geslaagd.

Die tijdslimieten bij de masters is overigens ook een leuke edoch vreemde ontwikkeling. Immers worden de limieten voor de prestatiemedailles vastgesteld aan de hand van de tijden van de voorgaande 10 jaar. Gezien de tijden van vorig jaar (met B70) kan ik me goed voorstellen, dat de gemiddelde tijd van 12.51 is aangepast naar 12.39. Echter volgend jaar (bij de 45+……) begin ik waarschijnlijk met een ruim 13+ op de kilometer en zal naar mate ik ouder wordt….. deze tijd naar beneden bijgesteld worden. Dus naar mate je ouder wordt, moet je sneller gaan zwemmen.

Maar nu dus dat kleinood binnen is, staat het vizier volledig gericht op doelstelling: over ruim 4 weken de overtocht van het IJsselmeer. Nummer 20! Maar het gaat niet echt heel lekker met zwemmen. Ten opzichte van voorgaande jaren train ik beduidend minder. Maar dat is niet het enige excuus; zie ook de vorige blog. Er gebeurt gewoon veel in het leven om de focus heel scherp te krijgen. Maar excuses of niet… de komende weken gaan we er volledig voor binnen de bestaande mogelijkheden. even een paar weken veel kilometers maken en daarna vertrouwen op rust en ervaring ;o).

Na het IJsselmeer zien we dan wel weer verder.

De enige constante in je leven is verandering. Zo ook in mijn leven. En verandering zorgt voor roering. En roering kost energie. Misschien is dat wel de bepalende factor voor mijn zwemmen van dit moment. Nee tevreden kan ik niet zijn met mijn eigen zwemmen van afgelopen weekeind, maar zonder naar excuses te willen zoeken, zijn het die veranderingen die nu mogelijk net ff iets te veel zijn….

Afgelopen week is Anouk bij mij ingetrokken. Iets wat ik al een tijdje aan zag komen, maar wat gezien de snelheid toch als een onverwachte, maar zeker niet minder welkome verandering van de persoonlijke situatie kwam. Het leventje wordt ff om gegooid….. niet meer mijn eigen leventje, maar nu ook met de dagdagelijkse zorgen voor de kind. Begrijp me niet verkeerd…. ik heb er maar xe9xe9n woord voor: heerlijk!

En dan staat de volgende verandering al weer voor de deur en wordt het binnenkort gewoon druk aan het Groene Woud. Het aftellen is al een tijdje bezig en daar horen natuurlijk ook de nodige voorbereidingen bij. Zo hebben we afgelopen week dus ook het witgoed gehalte op peil gebracht. Tja samenwonen heeft zo zijn voordelen: afwassen, eten koken, wassen, huishouden, etc. etc.. ;o)

Het trainen is tot nu toe gewoon doorgegaan…. en ook best naar behoren. Tenminste als ik de tijden op de training mag vertalen. Alleen viel het weekeind de wedstrijden wat tegen…. qua tijd en vooral ook qua beleving in het water. Moeizaam (vermoeid?) maar vooral ook te weinig vermogen om iets te kunnen betekenentijdens de race. Tijden van boven de 13 minuten zijn dan zeker geen opsteker…..

Een aantal jaar heb ik de eer gehad om naast een van de beste zwemmers op de lange afstand te mogen trainen. Met grote bewondering en misschien ook wel een beetje jaloezie lag ik dan soms stiekempjes naar die lange doorhalen en ontspannen zwembeweging van deze topper te kijken en analyseren. Het gemak waarmee Alex door het water kliefde, sprak in ieder geval bij mij zeer tot de verbeelding.

Nu is Alex helaas al een tijdje gestopt, maar staat het voorbeeld van zijn zwemmen nog aardig scherp op het netvlies. Niet dat ik de illusie heb om hem te evenaren, maar als zwemmer kon ik me wel voorstellen hoe het zwemmen op een dergelijk manier moest voelen. Heel soms had ik voor mezelf dat gevoel en ervaarde dat als meesterlijk: heerlijk, haast zwevend, elke klap raak, elke doorhaal volledige stuwing, volledige ontspanning en controle, haast xe9xe9n met het water.

En dan nu…. het heden, of het recente verleden. Afgelopen week is de volgende cyclus weer begonnen en wederom veel kilometers zijn weggezwommen. Zeker de laatste 3 trainingen stonden in het kader van kilometers met een beetje intensiteit. Donderdavond was het pielepoot training in verband met de lactaat productie van de ochtend. Vrijdag daarentegen weer naar de 8 kilometer en met tijden, waar ik zelf in ieder geval van onder de indruk was. Nee niet heel gemakkelijk, maar wel consistent en geen terugval. De zaterdagochtend is dan altijd moeizaam op gang komen en zo ook deze zaterdag. Tijdens het inzwemmen voelde het dramatisch en even speelde de gedachten op de pijp aan Maarten te geven. Aangezien Maarten ook niet rookt, toch maar geprobeerd en wonderwel kon dit lichaam de geplande oefeningen goed wegwerken…. wat heet goed….. ruim onder de tijden, die gezwommen moesten worden. Enigszins verwonderd liet ik het over me heen komen en vooral analyserend of alles moest functioneren, zoals dat in het hoofdje geprogrammeerd staat. Naar mate de training vorderde ging het ook steeds beter en harder en vooral….. dat gevoel van zwemmen….dat gevoel van zwemmen, wat mij aan het zwemmen van Alex herinnerde. Ik heb er van genoten!

De eerste week is weer opgestart. Maandag beetje zoekende door het water de eerste acht kilometer afgelegd en vervolgens een dinsdagochtend met een gevoel als vanouds. Het inzwemmen kwam wat moeizaam op gang, maar de a-lactische sprints geven een prima gevoel; zo ook de tussen afstanden. Dinsdag avond als trainer dochterlief een uurtje de training door getrokken. Zwemmend ziet het er echt steeds beter uit…. nu nog zorgen dat het kopje erbij blijft.

Woensdag avond was een training met oude bekenden. Gedurende de 2 uur en weer bijna 8 kilometer passeerden Gijs, Joran, Remco, Meke en vele anderen van verschillende pluimage meerdere malen. Opmerkelijk nog altijd de veelal vrouwelijke zwembadgebruikers, die denken en vooral vinden dat ze makkelijk in de "snelle" baan thuis horen. Zeker die ene keer dat ze dan in het zwembad zijn. Omdat het zwemmen heel makkelijk ging, had ik er niet zoveel moeite mee, maar soms (bij de wat moeilijkere trainingen) kun je deze figuranten echt wel de baan uit schieten.

En dan vanochtend…. een ouderwetse lactaat productie training. Zoals verwacht een moeizame start, maar een prima uitvoering van de set met alleraardigste tijden. Toen ik echter na de laatste 50m snakkend naar adem probeerde boven water te blijven, gingen de gedachten naar een gesprekje van gister met mijn fietspupil, die volgende week voor het eerst onderworpen gaat worden aan een aeroob 1-2-3-tje en op voorhand al aangaf, dat ze mss wel na haar set de fiets in de berm ging gooien. Whahahaha… ik heb vanmorgen mijn zwembroek maar aangehouden ;o).

Twee weken verder en….. blijkt dat het weblog menu geheel gewijzigd is. Het is ff wennen om een nieuw blog te plaatsen, maar uiteindelijk ligt er weer eentje voor jullie.

De afgelopen twee weken waren twee verschillende zwemweken. Eerst een week met zwaar investeren; veel meters en ditmaal meer intensiteit. In totaal 45 kilometer, waarbij vooral ook de intensiteitstrainingen verrassend goed gingen, maar waar ook de vermoeidheid duidelijk begon toe te slaan. De week zou afgesloten worden met een techniekdate….. die helaas door de huidige puinhopen op het wegennet in en rondom Breda geen doorgang had. Maar wat in het vat zit verzuurt niet. Overigens viel de vervangster ook niet tegen, al moest ik soms de verschillende oefeningen wel nader toelichten.

De tweede week was het pielpoten geslagen. Een week van weinig trainen en proberen veel rust te pakken. En datgeen wat je dan in het water doet ook nog eens op een ruststand. Bah bah bah…. dit zijn niet mijn trainingen, maar o zo belangrijk en nu (zondag avond) ben ik wel weer klaar voor een volgende periode van lekker trainen en veel meters maken. Alleen van het extra rusten is met drie vergaderingen niet echt veel gekomen.

Deze week ook voor het eerst niet het hele programma gezwommen. Zo stonden we vrijdag bij Wolfslaar en zijn we doorgereden naar de Galderse Meren voor de allereerste plons. Alleen dan net een pielepoottraining met wisselslag en veel benen en armen. Dit een beetje aangepast aan de omstandigheden om niet meteen een koude terugslag te krijgen. Maar dat viel achteraf zeker niet tegen. Heerlijk om weer in mijn plasje te mogen zwemmen. En zaterdag de training iets ingekort in verband met ….. de rest van het dagprogramma. Want voor het eerst ben ik naar een concert geweest…. samen met een of andere John Bon Jovi freak. De hele dag weg geweest en het was een groot feest…. van smorgenvroeg tot s avonds laat. Een heerlijk dag met vooral en dankzij heerlijk gezelschap.

In vergelijking tot voorgaande weken was het deze week zeker 4x warmer en dat was toch wel ff aanpassen. Het positieve is dat er wat minder kou geleden wordt, maar daar tegenover staat dat de drukte in het zwembad wel een machtsfactor 4 groter was. Al met al verliepen de in totaal 48 kilometer naar behoren…. met een beetje downs en een beetje ups.

Zo verliep de start van de week vrij makkelijk. Mogelijk de maandag iets te hard liggen zwemmen en daardoor de dinsdagochtend moeizaam op gang te krijgen. Gelukkig kan ik de dinsdagavond mijn pupillen onder schot nemen, zodat ik zelf een beetje herstel. Daar was woensdagavond weinig van te merken. Nu heb ik de afgelopen jaren zowiezo moeite met een aeroob 1-2 training en dus was het ook niet zo vreemd. Alleen stond er voor de donderdagochtend een eerste aeroob 1-2-3 op het programma en….. die verliep dus alas een tierelier. Heerlijk gezwommen en vooral verrassend (te) hard. Dit soort trainingen zijn echt goed voor mijn moraal. En zo zwom ik de donderdagavond heerlijk gemakkelijk een herstel / techniek programmaatje. Vrijdag begon de vermoeidheid al aardig toe te slaan, maar wel bijna 8 kilometer in 2 uur weg gezwommen en vooral de versnellingen gingen prima.

En dan de zaterdagochtend… helemaal eenzaam…. nou ja helemaal…. wederom een zeer moeizaam begin (half uurtje) en daarna ging het best aardig (voor de zaterdagochtend). Zoals ik begon al met al een aardig week getraind. Mede dankzij een zeer lieftallige begeleidster, die mij deze week een aantal dagen terzijde stond. Als sporter maakt dat het alleen maar aangenamer, dat er iemand is waarop je terug kunt vallen, die je bij staat tijdens training…. en met alle respect: door weer en wind. Dus ook tijdens de koude periode en nu vooral als een extra strijd…. wie de mooiste afscheiding heeft ;o).

Week twee is weer voorbij met ditmaal 44 kilometer. Meer omvang, iets meer intensiteit en vooral kou. Ja, zelfs ik heb het kou gehad afgelopen week. Niet het badwater, maar vooral de buitentemperatuur van 5 a 6 graden celcius maken het niet echt aangenaam om het water in te gaan. Eenmaal bezig met de eerste kern verdwijnt de kou voor het gevoel en eerlijk is eerlijk…. gaat het zwemmen echt lekker. Na de trainingen eenmaal onder de bloedhete douche komt de kou dan wel weer terug, maar de genoegdoening van weer een training overheerst dan veruit.

De afgelopen week de trainingen opgevoerd tot zo’n kilometer of 7. Het verging me opmerkelijk gemakkelijk, of in ieder geval makkelijker dan ik zelf verwachtte. Dit is goed voor het vertrouwen…. maar voor de komende weken gaan we niet echt overdrijven. De komende weken ongeveer dezelfde omvang met meer intesiteit.

Dat het koud was bleek wel uit de opkomst in Wolfslaar. Het 8 baans 50m bad was soms gevuld met 4 a 5 zwemmers, maar meestal waren er minder en in enkele gevallen lag ik alleen te dobberen. De kans dat ik dit jaar alleen kom te liggen, is aanzienlijk afgenomen, daar mijn oudste dochter nu ook een uitgebreid programma aan het zwemmen is. En dat de schema’s goed lijken te werken, mocht ik als trotse vader eh trainer zaterdag bij de Kring meemaken. Vooraf de taktiek doorgesproken en met een haast preciese uitvoering zwom Anouk naar een mooie 5.08. De tijd vind ik niet zo spannend, maar de uitvoering van de race opzich absoluut.

Het programma van de dinsdag en donderdag had ik omgedraaid (ivm hemelvaart) en zo lag ik dinsdag ochtend dus een lekkere set te draaien in het (heerlijk) warme Wisselaar met tijden die ver onder het gewenste niveau geproduceerd moesten worden. Nadeel van een warme ochtendtraining is een nog koudere avond bezigheid. Brrrrrr….. Woensdags kwam ik in Wolfslaar en lagen zowaar twee zwemmers in het bad. Nu hebben we 8 banen ter beschikking, maar deze twee lagen in 1 baantje elkaars warmte op te zoeken. Overigens was Peter al na enkele minuten met de noorderzon vertrokken…. Donderdag hadden we een gezamenlijke training…. nou ja gezamenlijk. Degene die ogenschijnlijk het meeste moet trainen kwam er ditmaal onderuit met nog geen 5km (whahahaha) terwijl Erik en Anouk veel langer mochten genieten van het frisse water.

En vrijdags kwam Susette ons verblijden met haar aanwezigheid…. of in ieder geval die van Anouk. De dames deden over 5km net zo lang als ik over 7km. Hmmmmm…. Gelukkig mocht ik de week afsluiten in de Wisselaar… al was het wel vroeg op de zaterdag. Maar het ging best aardig… voor een zaterdagochtend. Het was in ieder geval lekker warm en lekker druk.

Na maanden voor mijn gevoel met bezigheidstherapie in het water bezig te zijn geweest, was het deze week dan zover. Weken van rond de 20 kilometer in het warme binnenbad zijn achter me gelaten. Afgelopen week ben ik begonnen met de trainingen voor het lange afstand zwemmen met een eerste week van bijna 40km. Het meerendeel in het Wolfslaar….. een koud Wolfslaar.

Voor maandag vorig blog en dinsdagochtend was ik terug te vinden in het warme Wisselaar voor een alactische bezigheid. Dinsdag avond  mocht ik mijn pupillen entertainen… en zij mij. Er is veel werk te doen, maar met zulke leergierige en gemotiveerde zwemmers gaat dat zeker lukken. Voor de rest van de week was het wisselbaden. Woensdag avond in kou Wolfslaar, Donderdag ochtend in het warme Wisselaar en s avonds weer naar buiten. De ochtend begon wat later (zwembadsleutel had zich verslapen), maar was lekker op snelheid en s middags echt heerlijk liggen dobberen met mijn persoonlijke begeleidster nu al in verbazing op de kant.

Vrijdag was een druilerige bedoening in Wolfslaar. De heeft van de training alleen gelegen en de andere helft vergezeld van een andere zwemmer. Zo mocht ik het laatste half uur van de waterduwer…. een schoolslag zwemmer die voor mijn gevoel het water voor zich uit duwt, waardoor er een behoorlijk golflsag ontstaat. De eerste verschijnselen van vermoeidheid???? Mijn eigen vermoeidheid dan wel te verstaan, want ik begin me te irriteren aan het geklots in mijn superfijne Wolfslaar. Vermoeidheid bleek ook wel de zaterdagochtend in het warme binnenbadje te Breda-Noord. Een haast ouderwetse zaterdagochtend, waar het eerste uurtje maar moeizaam verliep en pas daarna een beetje lekker gezwommen werd. Na de laatste kilometer was ik ook wel blij dat het er voor deze week op zat.

op naar week 2…..