Vorige week zaterdag was het dan zo ver…… in het wandelgangencircuit was al wel duidelijk dat het een speciaaltje ging worden. Nummer 20! Maar natuurlijk moest er eerst nog gezwommen worden.

Vrijdags een ochtendje gewerkt om vervolgens via Santpoort pas aan het eind van de middag in Medemblik aan te komen. Gezellig bijkletsen met mijn Medembliker moeder Marijke en Cor. Het gastgezin was weer meer dan gastvriendelijk en gaf mij vooral weer een vertrouwd gevoel. de rest van de dag verliep als "normaal": pasta maaltijd; briefing; socialisen; prakje klaarmaken; nog wat bijkletsen en op tijd naar bed. De nacht verliep maar langzaam (en het slapen dus ook…..).

s Morgens tegen 5 uur opgestaan en de standaard procedure gevolgd (douchen, eten, scheren) om er vervolgens achter te komen dat we (ik dus) aan de late kant waren. Eenmaal aan de haven bleek dat dus weer mee te vallen. Om ff te relaxen ben ik te voet gewandeld en het eerste gezicht wat ik tegenkwam zorgde voor een grote glimlach op mijn gezicht…. met grote opluchting begroette ik Wim… wat was ik blij dat hij ditmaal mee ging om te coachen. Geweldig…

De rest van de ochtend begint wel heel standaard te worden. Jurybootje uitzwaaien; met de auto richting Stavoren; kennismaken met de boot en schipper (ditmaal een schipster); IJsselmeer inspecteren; laatste toiletbezoek; omkleden en invetten om tenslotte net voor 9:00 uur vanaf de Elise het water in te springen in de havenmond van Stavoren. Enkele momenten later klinkt de scheepshoorn, als startsignaal. We zijn vertrokken.

Dit jaar waren de omstandigheden ideaal voor een snelle race. Een klein windje in de rug en een watertemperatuurtje van zo'n 20 graden. Na de start kwam ik niet echt lekker in mijn tempo. Het voelde zeer onwennig in het water; zelfs wat moeizaam. Ondertussen na een twintigtal minuten lag ik achter een dame, waarvan de coach het nodig vond om te gaan fluiten. Me van geen kwaad bewust zwom ik rustig door. Ik lag er prima en lag niemand in de weg. Na een tijdje werd het meer een fluitconcert en bleek dat het jurylid zich er ook mee bemoeide. Na enige ruggespraak (voor zover dat mogelijk was) met mijn boot besloot ik om een stukje opzij te gaan zwemmen met mijn boot aan de linderhand. Achteraf begreep ik dat ik een officiele waarschuwing gekregen heb. Bij navraag bleek de argumentatie daarvan per uur te verschillen. Beetje flauwe bedoeling.

Na een uurtje begonnen de eerste feestactiviteiten zich te ontplooien. Vakkundig werd de boot versierd en dat terwijl helemaal niet lekker lag te zwemmen. Geen tempo, vermoeid, een beetje misselijk zelfs (golfjes mee???). Nee het was voor mij zeker geen uitgemaakte zaak om de overkant te halen en mijn medereizigers waren al aan het feestvieren. Bah….. Gelukkig kreeg ik op dat moment van Wim een goede aanwijzing waarop ik mijn concentratie hervond en me meer kon focussen. Nu was ik al blij met de aanwezigheid van Wim en ook vanuit het water was daar op een of andere manier die klik.

Maar het bleef overleven in het water. Geen enkele slag ging lekker en niets lukte voor mijn gevoel. De gedachten om uit te stappen bleef in het hoofdje hangen, maar aan de andere kant….. de oude vertrouwde taktiek om van eetmoment naar eetmoment te zwemmen. Onderweg kreeg ik ook al snel visite van Koos, die ik dan ook meteen iets over bitterballen toeschreeuwde. Nu kwam de doktersboot met de eerder genoemde Koos toch al heel vaak langs. Te vaak naar mijn mening…. something cooking????

Halverwege bemerkte ik plots enige paniek op de boot. Toen ik me iets oprichtte bleek er een zeilschip recht op ons af te varen. Veel lawaai, drukke gebaren (en een rustige Wim als rots in de branding) deden op een twintigtal meters het schip (van Duitse bloed) uitwijken. Rustig kon ik mijn gangetje voortzetten. Meer als een gangetje was het in ieder geval niet. Bah bah bah…. Gelukkig kon ik ook een beetje egenieten van de procesjes op de boot. Het etenssignaal van Wim… eerst met twee handen omhoog gevolgd door het plaatsen van het bekertje in de houder. Daarna op z'n knieen om mij de nodige energie toe te dienen. Natuurlijk werden mijn (plas)pauzes misbruikt voor allerlei grapjes en aanmoedigingen.

In een gestaag tempo; ik geloof dat ik bijna alleen maar 29 op het bordje heb zien staan met 1 uitschieter naar 36 (batterij op?); verliepen de uren en leek ik Medemblik zo in 5 uur en een kwartier te halen. Okay de boot was dus terecht versierd en stiekem lag ik al te genieten in het water van ook deze "overwinning". Maar het echte feestje moest nog komen, want vlak voor de haven stoomde een ware armada van bootjes mijn kant op en enkele minuten later lag wederom die doktersboot naast me.

(wordt vervolgd….)

Vorige week zaterdag was het dan zo ver…… in het wandelgangencircuit was al wel duidelijk dat het een speciaaltje ging worden. Nummer 20! Maar natuurlijk moest er eerst nog gezwommen worden.

Vrijdags een ochtendje gewerkt om vervolgens via Santpoort pas aan het eind van de middag in Medemblik aan te komen. Gezellig bijkletsen met mijn Medembliker moeder Marijke en Cor. Het gastgezin was weer meer dan gastvriendelijk en gaf mij vooral weer een vertrouwd gevoel. de rest van de dag verliep als "normaal": pasta maaltijd; briefing; socialisen; prakje klaarmaken; nog wat bijkletsen en op tijd naar bed. De nacht verliep maar langzaam (en het slapen dus ook…..).

s Morgens tegen 5 uur opgestaan en de standaard procedure gevolgd (douchen, eten, scheren) om er vervolgens achter te komen dat we (ik dus) aan de late kant waren. Eenmaal aan de haven bleek dat dus weer mee te vallen. Om ff te relaxen ben ik te voet gewandeld en het eerste gezicht wat ik tegenkwam zorgde voor een grote glimlach op mijn gezicht…. met grote opluchting begroette ik Wim… wat was ik blij dat hij ditmaal mee ging om te coachen. Geweldig…

De rest van de ochtend begint wel heel standaard te worden. Jurybootje uitzwaaien; met de auto richting Stavoren; kennismaken met de boot en schipper (ditmaal een schipster); IJsselmeer inspecteren; laatste toiletbezoek; omkleden en invetten om tenslotte net voor 9:00 uur vanaf de Elise het water in te springen in de havenmond van Stavoren. Enkele momenten later klinkt de scheepshoorn, als startsignaal. We zijn vertrokken.

Dit jaar waren de omstandigheden ideaal voor een snelle race. Een klein windje in de rug en een watertemperatuurtje van zo'n 20 graden. Na de start kwam ik niet echt lekker in mijn tempo. Het voelde zeer onwennig in het water; zelfs wat moeizaam. Ondertussen na een twintigtal minuten lag ik achter een dame, waarvan de coach het nodig vond om te gaan fluiten. Me van geen kwaad bewust zwom ik rustig door. Ik lag er prima en lag niemand in de weg. Na een tijdje werd het meer een fluitconcert en bleek dat het jurylid zich er ook mee bemoeide. Na enige ruggespraak (voor zover dat mogelijk was) met mijn boot besloot ik om een stukje opzij te gaan zwemmen met mijn boot aan de linderhand. Achteraf begreep ik dat ik een officiele waarschuwing gekregen heb. Bij navraag bleek de argumentatie daarvan per uur te verschillen. Beetje flauwe bedoeling.

Na een uurtje begonnen de eerste feestactiviteiten zich te ontplooien. Vakkundig werd de boot versierd en dat terwijl helemaal niet lekker lag te zwemmen. Geen tempo, vermoeid, een beetje misselijk zelfs (golfjes mee???). Nee het was voor mij zeker geen uitgemaakte zaak om de overkant te halen en mijn medereizigers waren al aan het feestvieren. Bah….. Gelukkig kreeg ik op dat moment van Wim een goede aanwijzing waarop ik mijn concentratie hervond en me meer kon focussen. Nu was ik al blij met de aanwezigheid van Wim en ook vanuit het water was daar op een of andere manier die klik.

Maar het bleef overleven in het water. Geen enkele slag ging lekker en niets lukte voor mijn gevoel. De gedachten om uit te stappen bleef in het hoofdje hangen, maar aan de andere kant….. de oude vertrouwde taktiek om van eetmoment naar eetmoment te zwemmen. Onderweg kreeg ik ook al snel visite van Koos, die ik dan ook meteen iets over bitterballen toeschreeuwde. Nu kwam de doktersboot met de eerder genoemde Koos toch al heel vaak langs. Te vaak naar mijn mening…. something cooking????

Halverwege bemerkte ik plots enige paniek op de boot. Toen ik me iets oprichtte bleek er een zeilschip recht op ons af te varen. Veel lawaai, drukke gebaren (en een rustige Wim als rots in de branding) deden op een twintigtal meters het schip (van Duitse bloed) uitwijken. Rustig kon ik mijn gangetje voortzetten. Meer als een gangetje was het in ieder geval niet. Bah bah bah…. Gelukkig kon ik ook een beetje egenieten van de procesjes op de boot. Het etenssignaal van Wim… eerst met twee handen omhoog gevolgd door het plaatsen van het bekertje in de houder. Daarna op z'n knieen om mij de nodige energie toe te dienen. Natuurlijk werden mijn (plas)pauzes misbruikt voor allerlei grapjes en aanmoedigingen.

In een gestaag tempo; ik geloof dat ik bijna alleen maar 29 op het bordje heb zien staan met 1 uitschieter naar 36 (batterij op?); verliepen de uren en leek ik Medemblik zo in 5 uur en een kwartier te halen. Okay de boot was dus terecht versierd en stiekem lag ik al te genieten in het water van ook deze "overwinning". Maar het echte feestje moest nog komen, want vlak voor de haven stoomde een ware armada van bootjes mijn kant op en enkele minuten later lag wederom die doktersboot naast me.

(wordt vervolgd….)

Nog een weekje tot de tocht der tochten.

Vorige week nog acte de presence gegeven te Hoorn bij het EJK open water. Nee niet als zwemmer, maar als mede-organisator. Heel leuk om een dergelijk evenement mee te maken van de andere zijde en ook genoeg energie in te kunnen stoppen om andere zwemmers hun ding te laten doen. Enige nadeel is dat van het zwemmen zelf niets gekomen is. Nu had ik de dinsdag ervoor de laatste grote test in de Galderse Meren. Ditmaal een traininkje over 16km, die naar mate de training vorderde steeds beter verliep. Een goede generale dus.

Normaliter deed ik de laatste jaren minimaal 18,5 tot 20km als laatste test, echter omdat de totale trainingsomvang ten opzichte van voorgaande jaren tot wel beduidend minder is (vooral het aantal trainingen per week), had ik gekozen voor iets minder omvang. Puur uit voorzorg om het lichaam niet te zwaar te belasten. Een goede keus zoals deze week uiteindelijk wel bleek, want het lichaam geeft aan dat het nu wel op is. Dat was overigens ook de bedoeling en vanaf nu wordt het pielepoten geslagen. Rust is voor de laatste week het belangrijkste woord!

En rust wordt het ook, want het zijn ook echt de laatste zware loodjes. Het zwemmen gaat moeizaam en ik heb echt moeite om ook de motivatie op te brengen elke avond voor 2 uur het water in te duiken. Daartegenover staat natuurlijk een mooie zwemtocht van Stavoren naar Medemblik en als alles goed gaat wordt het nummer 20! En ja…. ook ik ben daar nog best nerveus over. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend om ff 22 kilometer te zwemmen. Gelukkig krijg ik weer heerlijke steun vanaf de boot. Ik ga er van genieten!

Nog een weekje tot de tocht der tochten.

Vorige week nog acte de presence gegeven te Hoorn bij het EJK open water. Nee niet als zwemmer, maar als mede-organisator. Heel leuk om een dergelijk evenement mee te maken van de andere zijde en ook genoeg energie in te kunnen stoppen om andere zwemmers hun ding te laten doen. Enige nadeel is dat van het zwemmen zelf niets gekomen is. Nu had ik de dinsdag ervoor de laatste grote test in de Galderse Meren. Ditmaal een traininkje over 16km, die naar mate de training vorderde steeds beter verliep. Een goede generale dus.

Normaliter deed ik de laatste jaren minimaal 18,5 tot 20km als laatste test, echter omdat de totale trainingsomvang ten opzichte van voorgaande jaren tot wel beduidend minder is (vooral het aantal trainingen per week), had ik gekozen voor iets minder omvang. Puur uit voorzorg om het lichaam niet te zwaar te belasten. Een goede keus zoals deze week uiteindelijk wel bleek, want het lichaam geeft aan dat het nu wel op is. Dat was overigens ook de bedoeling en vanaf nu wordt het pielepoten geslagen. Rust is voor de laatste week het belangrijkste woord!

En rust wordt het ook, want het zijn ook echt de laatste zware loodjes. Het zwemmen gaat moeizaam en ik heb echt moeite om ook de motivatie op te brengen elke avond voor 2 uur het water in te duiken. Daartegenover staat natuurlijk een mooie zwemtocht van Stavoren naar Medemblik en als alles goed gaat wordt het nummer 20! En ja…. ook ik ben daar nog best nerveus over. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend om ff 22 kilometer te zwemmen. Gelukkig krijg ik weer heerlijke steun vanaf de boot. Ik ga er van genieten!

Afgelopen zaterdag is doelstelling 1 van dit seizoen bereikt. Eigenlijk had ik dit twee weken geleden al willen melden, maar toen kwam ik er achter dat de limiet voor de zilveren prestatiemedaille bij de masters bijgeschroefd was. Vorig jaar nog een gemiddelde van 12.51….. dit jaar is een gemiddelde 12.39 per kilometer vereist. Na de zwakke seizoensopening qua tijden in Strijen en Spaarnwoude (beiden boven de 13 minuten) is uiteindelijk in Middelburg deze test geslaagd.

Die tijdslimieten bij de masters is overigens ook een leuke edoch vreemde ontwikkeling. Immers worden de limieten voor de prestatiemedailles vastgesteld aan de hand van de tijden van de voorgaande 10 jaar. Gezien de tijden van vorig jaar (met B70) kan ik me goed voorstellen, dat de gemiddelde tijd van 12.51 is aangepast naar 12.39. Echter volgend jaar (bij de 45+……) begin ik waarschijnlijk met een ruim 13+ op de kilometer en zal naar mate ik ouder wordt….. deze tijd naar beneden bijgesteld worden. Dus naar mate je ouder wordt, moet je sneller gaan zwemmen.

Maar nu dus dat kleinood binnen is, staat het vizier volledig gericht op doelstelling: over ruim 4 weken de overtocht van het IJsselmeer. Nummer 20! Maar het gaat niet echt heel lekker met zwemmen. Ten opzichte van voorgaande jaren train ik beduidend minder. Maar dat is niet het enige excuus; zie ook de vorige blog. Er gebeurt gewoon veel in het leven om de focus heel scherp te krijgen. Maar excuses of niet… de komende weken gaan we er volledig voor binnen de bestaande mogelijkheden. even een paar weken veel kilometers maken en daarna vertrouwen op rust en ervaring ;o).

Na het IJsselmeer zien we dan wel weer verder.

Afgelopen zaterdag is doelstelling 1 van dit seizoen bereikt. Eigenlijk had ik dit twee weken geleden al willen melden, maar toen kwam ik er achter dat de limiet voor de zilveren prestatiemedaille bij de masters bijgeschroefd was. Vorig jaar nog een gemiddelde van 12.51….. dit jaar is een gemiddelde 12.39 per kilometer vereist. Na de zwakke seizoensopening qua tijden in Strijen en Spaarnwoude (beiden boven de 13 minuten) is uiteindelijk in Middelburg deze test geslaagd.

Die tijdslimieten bij de masters is overigens ook een leuke edoch vreemde ontwikkeling. Immers worden de limieten voor de prestatiemedailles vastgesteld aan de hand van de tijden van de voorgaande 10 jaar. Gezien de tijden van vorig jaar (met B70) kan ik me goed voorstellen, dat de gemiddelde tijd van 12.51 is aangepast naar 12.39. Echter volgend jaar (bij de 45+……) begin ik waarschijnlijk met een ruim 13+ op de kilometer en zal naar mate ik ouder wordt….. deze tijd naar beneden bijgesteld worden. Dus naar mate je ouder wordt, moet je sneller gaan zwemmen.

Maar nu dus dat kleinood binnen is, staat het vizier volledig gericht op doelstelling: over ruim 4 weken de overtocht van het IJsselmeer. Nummer 20! Maar het gaat niet echt heel lekker met zwemmen. Ten opzichte van voorgaande jaren train ik beduidend minder. Maar dat is niet het enige excuus; zie ook de vorige blog. Er gebeurt gewoon veel in het leven om de focus heel scherp te krijgen. Maar excuses of niet… de komende weken gaan we er volledig voor binnen de bestaande mogelijkheden. even een paar weken veel kilometers maken en daarna vertrouwen op rust en ervaring ;o).

Na het IJsselmeer zien we dan wel weer verder.

De enige constante in je leven is verandering. Zo ook in mijn leven. En verandering zorgt voor roering. En roering kost energie. Misschien is dat wel de bepalende factor voor mijn zwemmen van dit moment. Nee tevreden kan ik niet zijn met mijn eigen zwemmen van afgelopen weekeind, maar zonder naar excuses te willen zoeken, zijn het die veranderingen die nu mogelijk net ff iets te veel zijn….

Afgelopen week is Anouk bij mij ingetrokken. Iets wat ik al een tijdje aan zag komen, maar wat gezien de snelheid toch als een onverwachte, maar zeker niet minder welkome verandering van de persoonlijke situatie kwam. Het leventje wordt ff om gegooid….. niet meer mijn eigen leventje, maar nu ook met de dagdagelijkse zorgen voor de kind. Begrijp me niet verkeerd…. ik heb er maar xe9xe9n woord voor: heerlijk!

En dan staat de volgende verandering al weer voor de deur en wordt het binnenkort gewoon druk aan het Groene Woud. Het aftellen is al een tijdje bezig en daar horen natuurlijk ook de nodige voorbereidingen bij. Zo hebben we afgelopen week dus ook het witgoed gehalte op peil gebracht. Tja samenwonen heeft zo zijn voordelen: afwassen, eten koken, wassen, huishouden, etc. etc.. ;o)

Het trainen is tot nu toe gewoon doorgegaan…. en ook best naar behoren. Tenminste als ik de tijden op de training mag vertalen. Alleen viel het weekeind de wedstrijden wat tegen…. qua tijd en vooral ook qua beleving in het water. Moeizaam (vermoeid?) maar vooral ook te weinig vermogen om iets te kunnen betekenentijdens de race. Tijden van boven de 13 minuten zijn dan zeker geen opsteker…..

De enige constante in je leven is verandering. Zo ook in mijn leven. En verandering zorgt voor roering. En roering kost energie. Misschien is dat wel de bepalende factor voor mijn zwemmen van dit moment. Nee tevreden kan ik niet zijn met mijn eigen zwemmen van afgelopen weekeind, maar zonder naar excuses te willen zoeken, zijn het die veranderingen die nu mogelijk net ff iets te veel zijn….

Afgelopen week is Anouk bij mij ingetrokken. Iets wat ik al een tijdje aan zag komen, maar wat gezien de snelheid toch als een onverwachte, maar zeker niet minder welkome verandering van de persoonlijke situatie kwam. Het leventje wordt ff om gegooid….. niet meer mijn eigen leventje, maar nu ook met de dagdagelijkse zorgen voor de kind. Begrijp me niet verkeerd…. ik heb er maar xc3xa9xc3xa9n woord voor: heerlijk!

En dan staat de volgende verandering al weer voor de deur en wordt het binnenkort gewoon druk aan het Groene Woud. Het aftellen is al een tijdje bezig en daar horen natuurlijk ook de nodige voorbereidingen bij. Zo hebben we afgelopen week dus ook het witgoed gehalte op peil gebracht. Tja samenwonen heeft zo zijn voordelen: afwassen, eten koken, wassen, huishouden, etc. etc.. ;o)

Het trainen is tot nu toe gewoon doorgegaan…. en ook best naar behoren. Tenminste als ik de tijden op de training mag vertalen. Alleen viel het weekeind de wedstrijden wat tegen…. qua tijd en vooral ook qua beleving in het water. Moeizaam (vermoeid?) maar vooral ook te weinig vermogen om iets te kunnen betekenentijdens de race. Tijden van boven de 13 minuten zijn dan zeker geen opsteker…..

Een aantal jaar heb ik de eer gehad om naast een van de beste zwemmers op de lange afstand te mogen trainen. Met grote bewondering en misschien ook wel een beetje jaloezie lag ik dan soms stiekempjes naar die lange doorhalen en ontspannen zwembeweging van deze topper te kijken en analyseren. Het gemak waarmee Alex door het water kliefde, sprak in ieder geval bij mij zeer tot de verbeelding.

Nu is Alex helaas al een tijdje gestopt, maar staat het voorbeeld van zijn zwemmen nog aardig scherp op het netvlies. Niet dat ik de illusie heb om hem te evenaren, maar als zwemmer kon ik me wel voorstellen hoe het zwemmen op een dergelijk manier moest voelen. Heel soms had ik voor mezelf dat gevoel en ervaarde dat als meesterlijk: heerlijk, haast zwevend, elke klap raak, elke doorhaal volledige stuwing, volledige ontspanning en controle, haast xe9xe9n met het water.

En dan nu…. het heden, of het recente verleden. Afgelopen week is de volgende cyclus weer begonnen en wederom veel kilometers zijn weggezwommen. Zeker de laatste 3 trainingen stonden in het kader van kilometers met een beetje intensiteit. Donderdavond was het pielepoot training in verband met de lactaat productie van de ochtend. Vrijdag daarentegen weer naar de 8 kilometer en met tijden, waar ik zelf in ieder geval van onder de indruk was. Nee niet heel gemakkelijk, maar wel consistent en geen terugval. De zaterdagochtend is dan altijd moeizaam op gang komen en zo ook deze zaterdag. Tijdens het inzwemmen voelde het dramatisch en even speelde de gedachten op de pijp aan Maarten te geven. Aangezien Maarten ook niet rookt, toch maar geprobeerd en wonderwel kon dit lichaam de geplande oefeningen goed wegwerken…. wat heet goed….. ruim onder de tijden, die gezwommen moesten worden. Enigszins verwonderd liet ik het over me heen komen en vooral analyserend of alles moest functioneren, zoals dat in het hoofdje geprogrammeerd staat. Naar mate de training vorderde ging het ook steeds beter en harder en vooral….. dat gevoel van zwemmen….dat gevoel van zwemmen, wat mij aan het zwemmen van Alex herinnerde. Ik heb er van genoten!

Een aantal jaar heb ik de eer gehad om naast een van de beste zwemmers op de lange afstand te mogen trainen. Met grote bewondering en misschien ook wel een beetje jaloezie lag ik dan soms stiekempjes naar die lange doorhalen en ontspannen zwembeweging van deze topper te kijken en analyseren. Het gemak waarmee Alex door het water kliefde, sprak in ieder geval bij mij zeer tot de verbeelding.

Nu is Alex helaas al een tijdje gestopt, maar staat het voorbeeld van zijn zwemmen nog aardig scherp op het netvlies. Niet dat ik de illusie heb om hem te evenaren, maar als zwemmer kon ik me wel voorstellen hoe het zwemmen op een dergelijk manier moest voelen. Heel soms had ik voor mezelf dat gevoel en ervaarde dat als meesterlijk: heerlijk, haast zwevend, elke klap raak, elke doorhaal volledige stuwing, volledige ontspanning en controle, haast xc3xa9xc3xa9n met het water.

En dan nu…. het heden, of het recente verleden. Afgelopen week is de volgende cyclus weer begonnen en wederom veel kilometers zijn weggezwommen. Zeker de laatste 3 trainingen stonden in het kader van kilometers met een beetje intensiteit. Donderdavond was het pielepoot training in verband met de lactaat productie van de ochtend. Vrijdag daarentegen weer naar de 8 kilometer en met tijden, waar ik zelf in ieder geval van onder de indruk was. Nee niet heel gemakkelijk, maar wel consistent en geen terugval. De zaterdagochtend is dan altijd moeizaam op gang komen en zo ook deze zaterdag. Tijdens het inzwemmen voelde het dramatisch en even speelde de gedachten op de pijp aan Maarten te geven. Aangezien Maarten ook niet rookt, toch maar geprobeerd en wonderwel kon dit lichaam de geplande oefeningen goed wegwerken…. wat heet goed….. ruim onder de tijden, die gezwommen moesten worden. Enigszins verwonderd liet ik het over me heen komen en vooral analyserend of alles moest functioneren, zoals dat in het hoofdje geprogrammeerd staat. Naar mate de training vorderde ging het ook steeds beter en harder en vooral….. dat gevoel van zwemmen….dat gevoel van zwemmen, wat mij aan het zwemmen van Alex herinnerde. Ik heb er van genoten!